Thanachat Lathiang 612-16

  เริ่มเล่นบาสเพราะเล่นฟุตบอล

                  ตอนเด็กๆชอบเล่นฟุตบอลมากครับรู้ว่าเล่นเเล้วสนุกมากเวลาได้เล่นกับเพื่อนเเต่ผมอยากเล่นให้สนุกยิ่งขึ้นคือการที่เราเล่นได้ดีเหมือนกับเพื่อนผมยอมรับเลยว่าการเลี้ยงบอลให้ติดเท้าเหมือนกับเพื่อนๆทำนั่นยากมากรู้สึกได้เลยว่าไม่ใช่ทางสุดๆผมอยากเลี้ยงบอลเเล้วทำประตูเองได้บ้างเพราะเวลาผมได้บอลมาพยายามที่จะลองเลี้ยงเเล้วก็นั่นเเหละครับเหมือนเดิมหลุดบ้างโดนเเย่งบ้างรู้สึกไม่ได้ทำอะไรให้กับทีมเลย

จากนั่นก็เลยเปลี่ยนความคิดเรามาเล่นเป็นผู้รักษาประตูน่าจะดีนะไม่ต้องเลี้ยงบอลมากคิดภาพตัวเองตอนโดดรับบอลเท่ๆเเล้วอยากเล่นบอลเลยตอนนั้นเเต่ก็ต้องเเลกกับความกดดันเพราะว่าจะมีหลายครั้งที่ทีมฝั่งตรงข้ามหลุดเข้ามาเเล้วเราต้อง1-1กับทีมตรงข้ามเราไม่รู้เลยว่าเค้าจะไปทางไหนเเล้วก็มีบ้างครั้งที่เค้าเตะตรงมาที่ผมก็เลยโดนบอลอัดครับเจ็บมากหน้าเเขนขาตัวรู้สึกว่าเริ่มไม่ใช่เเล้วการที่เราเป็นเเบบนี้เเถมเเรงกดดันก็มาถ้าเรารับไม่ได้เราก็จะโดนเพื่อนว่าเเล้วก็ไม่มีใครอยากให้เราเข้าทีมเล่นด้วยครับ

จนขึ้นป.4มีวิชาที่เรียกว่าเเชร์บอลลองเล่นเเล้วสนุกมากครับกีฬานี้เลี้ยงบอลไม่ได้ครับส่งได้อย่างเดียวเเล้วก็มีเเข่งกีฬาสีด้วยเเชร์บอลด้วยครับตอนนั้นได้เเชมป์ด้วยอยู่สีเหลืองครับจนตอนนั้นมีครูวิทยาศาสตร์ที่โรงเรียนจัดเรียนพิเศษครับเเบบ6โมงถึง1ทุ่มเเล้วทุกครั้งที่กลับบ้านยายก็จะมารับครับไม่ได้กลับเองตอนนั้นเราทำเเบบทดสอบอะไรสักอย่างนี่เเหละเสร็จก่อนคนอื่นผมได้ยินเสียงลูกบอลกระทบกับพื้นครับเลยเดินออกมาตรงดูที่เห็นเลยครับกีฬาที่เรียวว่าบาสเก็ตบอลครับเราเลยไปขอเล่นด้วยเพราะตอนนั้นเราก็รู้จักกีฬานี้ผ่านๆว่าเล่นยังไงเพราะบาสกับเเชร์บอลเล่นคล้ายๆกันครับตอนนั้นผมมาลองเล่นบาสจริงๆรู้สึกว่าเลี้ยงบอลได้เล่นง่ายมากเพราะเราใช้มือเล่นเเล้วสนุกมากจริงๆก็สนุกทุกกีฬาเเหละผมชอบเล่นกีฬาครับเเต่บาสไม่ได้มีโอกาสได้เล่นบ่อยมากครับเพราะเราไม่มีลูกบาสลูกบาสที่เล่นตอนนั้นคือพี่ที่เรียนพิเศษด้วยกันที่เค้าจะเอามาบ้างครั้งบ้างคร่าวตอนป.6ยิ่งไม่ได้เล่นเลยครับเพราะพี่เค้าจบไปเเล้วเเต่ก็มีลูกบาสในโรงเรียนให้ยืมนะครับพอชวนเพื่อนๆเล่นก็ไม่มีใครเล่นเลยเพื่อนๆชอบเล่นฟุตบอลกัน หมด

จบไปครับชีวิตประถม

ลืมบอกเลยครับตอนนั้นอยู่ต่างจังหวัดผมมาจากจังหวัดเเพร่ครับ

พอจบป.6 ก็มาเข้าเรียนต่อม.1ที่กรุงเทพครับพ่อเเม่ทำงานอยู่ที่นี่

ก็เข้ามาก็ลืมเลยครับว่ามีกีฬาให้เล่นเพราะตอนนั้นยังไม่มีเพื่อนเรียนเสร็จก็กลับบ้านเลยเเล้วพออยู่มาสักพักก็เริ่มมีเพื่อนเเล้วครับกลุ่มใหญ่เลยเเต่ก็ต้องเจอกับเรื่องจริงครับว่ากีฬาที่ได้รับความนิยมยังไงก็เป็นฟุตบอลอยู่ดี เพื่อนๆเล่นฟุตบอลกันหมดเลยครับผมกลับมาเล่นฟุตบอลครับตอนนั้นเเล้วก็วนลูปมาที่เดิมครับฟุตบอลไม่ใช่ทาง

ตอนม.2เราเริ่มเเยกตัวออกมาจากเพื่อนๆเพื่อไปเล่นบาสครับโรงเรียนนี้ดีครับมีสนามบาสเเล้วก็มีคนเล่นเยอะเเล้วมาเจอคนที่เก่งมากจริงๆครับตอนนั้นรู้สึกไม่สนุกอีกเเล้วเพราะเราเล่นได้ไม่เท่าคนอื่นเลยการที่จะทำให้สนุกขึ้นสำหรับผมคือผมต้องเล่นเก่งครับมีทางเดียวเพราะถ้าเล่นเเพ้ไปเราก็ไม่สนุกมันไม่มีใครอยากเลือกเราเล่นด้วยจริงๆครับจากนั่นก็เล่นไปเรื่อยๆครับฝีมือก็ไม่ค่อยไปไหน

กีฬาสีมาเเล้วครับ  ลงสมัครบาสเลยครับผมชอบมากเเต่คนเยอะเกินเค้าจึงทำการคัดนักกีฬาครับให้วิ่งให้ชู้ตให้ลงครับ

ผมไม่ผ่านการคัดเลือกครับตอนนั้นเสียใจมากครับ พอม.3ผมก็มาลงสมัครเหมือนเดิมครับมาครั้งนี้ได้เข้าทีมเลยครับเพราะทั้งคณะสีผมมีคนลงสมัครอยู่6คนเเต่เราก็ยังไม่ได้เป็นตัวจริงครับเพราะเล่นฝีมือยังไม่เท่าคนอื่น ได้เป็นตัวสำรองครับเเล้วก็ม้านั่งสำรองมีผมคนเดียวครับเหงามากเรารู้สึกไม่ดีเลยเหมือนเราเป็นคนที่เล่นไม่ดีอยู่คนเดียวพอได้ลงเล่นก็ได้ลงเเค่เเป๊บเดียวครับ พอพี่ในทีมเหนื่อยก็มาเปลี่ยนผมเข้าไปพอหายเหนื่อยก็เปลี่ยนกลับได้เล่นนิดเดียวจริงๆตอนนั้นเสียใจมากครับเเต่ก็ยอมรับว่าเราเล่นได้ไม่เท่าคนอื่นจริงๆ 

จนเรารู้ว่าที่โรงเรียนมีชุมนุมบาส

ครับผมเลยไปขอซ้อมด้วยเพราะต้องการที่จะเล่นบาสให้เก่งยิ่งขึ้นๆไปกว่านี้ เเล้วผมก็ซ้อมมาเรื่อยๆครับเลยได้เป็นนักบาสของโรงเรียนผมมั่นใจฝีมือตัวเองมากครับ ตอนนั้นที่ผมไปเล่นตอนเย็นเป็นอะไรที่สนุกมากๆครับผมชนะได้เเถบจะทุกคนเเล้วก็มีเพื่อนๆหลายๆคนอยากให้เราเล่นด้วยชนะทั้งรุ่นพี่ทั้งเพื่อนๆผมคิดว่าตัวเองมาไกลมาครับกว่าจะเล่นได้เเบบทุกวันนี้

ลิ้งประกอบครับ : https://youtube.com/shorts/jRGhseNWDU8?feature=share

มาอีกเเล้วครับม.5กีฬาสี

ปีนี้ตั้งความหวังไว้สูงมากครับเเต่อาจจะไม่ใช่ที่หนึ่งของโรงเรียนเพราะว่าทีมที่เก่งกว่าเราก็มีเยอะมากเเต่ก็ได้เเชมป์มาครับปีนี้ เเล้วก็ไม่ใช่ความสำเร็จของผมคนเดียวนะครับมันเป็นเพราะเพื่อนร่วมทีมทุกคนที่พาทีมเรามาได้ไกลขนาดนี้เเละที่ภูมิใจคือผมไม่ได้เเบกหรือพาทีมมาเป็นที่หนึ่งหรอกนะครับเป็นเพราะผลที่เราฝึกเเละทุ่มเทกับมันมา มันเห็นผลเเละเล่นได้ตามที่ตัวเองคิเลยครับ